Klussen aan boord

Tussen de bezoeken door klussen we aan de boot. Deze winter is er heel wat kapot gegaan en dat moet dus gerepareerd worden. De boordkachel is nog steeds stuk, maar gelukkig hebben we het goed warm gekregen met de twee elektrische kacheltjes. Maar als we vertrekken en voor anker liggen, hebben we geen elektriciteit. Onze klusjesman denkt dat een sensor kapot is en we bestellen een nieuwe in Nederland. Wij denken dat er meer aan de hand is en halen de hele kachel uit elkaar. Dan blijkt dat de branders helemaal vervuild zijn doordat we gewone petroleum gebruikt hebben. Alles is pikzwart en verstopt met roet. We schrapen al het vuil weg en spoelen alle onderdelen goed door met de uiteindelijk toch gevonden alcohol. Daar zijn we een paar uur zoet mee. We bestellen nog meer onderdelen en zetten de kachel weer in elkaar. Met behulp van de klusjesman, die half in onze bakskist verdwijnt, en met veel gekreun en gevloek wordt de kachel aangesloten en blijkt het, hoera, weer te doen.

Volgende de klus: het ankerlicht werkt niet. We hijsen een nogal stevige man de mast in. Onze gepensioneerde elektricien helpt mee de dikzak de mast in te lieren, maar heeft te lage bloeddruk en gaat bijna onderuit. Eerst lijkt de lamp kapot te zijn, dus ik sprint op de fiets naar Sopromar, de werf. Die heeft de lamp niet en kan hem ook niet bestellen. Bij terugkomst blijkt het de lamp niet te zijn. Een paar dagen later lieren we een wat lichtere man naar boven die constateert dat door corrosie de fitting niet meer goed werkt. In Nederland zet je er dan een nieuwe in, maar hier in Portugal proberen ze alles te repareren. Wij vinden echter nog een nieuwe fitting in onze reservevoorraad en die wordt er (weer de man naar boven lieren) ingezet. En ja, het ankerlicht doet het weer. We zijn er in totaal wel anderhalve dag mee bezig geweest.

Verder werken we de romp een beetje bij: de laklaag op de verf laat langzaamaan los onder invloed van de zon en dat geeft lelijke witte vlekken, alleen aan stuurboord. We zijn niet echt tevreden over het resultaat, ’t is een beetje lapwerk. Op een later moment, als de boot uit het water gaat, pakken we het wat rigoureuzer aan, de grootste vlek is nu weggewerkt. Ook werkt de gashandel van de motor niet meer soepel: losdraaien, schoonmaken en smeren.

Het installeren van alle programma’s op de nieuwe computer neemt ook een flink aantal uren, zeg maar dagen, in beslag. Er wordt nieuw relingdraad geïnstalleerd, schroeven in het teakdek vervangen, teak schoongeboend, ketting en slotje gekocht voor de bijboot en ga maar door.

Dan nog een aantal klussen op de boot van zwager en zus: er moeten grotere gaten voor de ramen in het aluminium worden gezaagd. Klinkt eng, maar met slijpschijf en decoupeerzaag valt dat heel erg mee. De nieuwe ramen komen in een megapakket uit Nederland aan en passen goed in de nieuwe gaten.

Langzamerhand strepen we alle klussen af totdat het lijstje afgewerkt is. Bijna klaar voor vertrek!

Bezoek, bezoek, bezoek

Het begint voorzichtig wat warmer te worden in Lagos en de stroom van bezoekjes uit Nederland komt op gang.

Drie dierbare collega’s Anne, Ellen en Inge bijten de spits af met een bliksembezoek van drie dagen. Een stuiterende groep jonge honden komt aan in Faro.We stallen ze in logeerboot Spirit. Enigszins behoedzaam, want Inge is 31 weken zwanger, maar ze wipt als een jonge hinde met haar trotse buik de boot op. We doen ons tegoed aan de huistapas van de Zeezot en maken prachtige wandelingen op de rotsen bij de Piedade. In de strandtent Antonio bij Porto de Mos drinken we wat. De dames vinden het zeewater nog wat aan de frisse kant (14 graden), maar Ellen krijgt het toch voor elkaar om tot haar middel drijfnat te worden

Bij Casinha do Petisco gaan we ons te buiten aan garnalen, porco e ameijoes en calamaris. Ellen voert een levendig gesprek in het Portugees met de kok. Vanwege de grote inname van knoflook wordt Spirit of Aeolus omgedoopt tot Spirit of Aioli. Anne moet toch nog even die mooie tas in dat leuke winkeltje kopen en dan is het alweer voorbij.

Annette en René komen in Portugal aan, maar helaas is de koffer achtergebleven in Eindhoven. Snel een paar winkels geplunderd voor ondergoed en tandenborstels. De koffer komt twee dagen later. Gelukkig hebben ze de wandelschoenen wel bij zich en we maken een (in)spannende wandeling bij Calas de Monchique.De aanwijzingen van het reisboek zijn zo duidelijk (‘ga naar een tijdje een pad op dat eerst omhoog en daarna weer omlaag gaat’) dat we al snel verdwalen. Het is al behoorlijk warm en uitgeput en bezweet bereiken we na 3,5 uur onze bestemming.

Dan maar een nieuwe uitdaging: René vindt het leuk om met de Citroen C1 zoveel mogelijk en zo hard mogelijk op onverharde weggetjes te rijden, inclusief vierkant bochten. De stofwolken dringen door tot in de auto en de zwarte auto verandert in beige. We bekijken de westkust in de buurt van Carrapateira: dramatisch woeste rotspartijen in zee en weidse vergezichten.

Door Figueira willen we nog richting Salema Beach. De weg is opgebroken, maar geen nood: we slaan linksaf (ondanks driftig gebarende mannen) een smal straatje in het oude dorpje in. De straatjes worden steeds smaller, links zijn trapjes, lijkt niet zo geschikt om in te rijden, rechtsaf dan maar. Uiteindelijk hebben we nog 5 cm aan weerszijden van de auto over (‘René, wat doe je nou!’), aan het eind van het straatje de weg in aanleg met een stoeprand van zo’n dertig centimeter hoog. Oeps! Uitstappen.
Rutger verdwijnt even met één been in een put, maar met wat stenen tegen de stoeprand, komt het C1-tje langzaam, m.aar heelhuids op de weg terecht.

Mette en Pieter, het volgende bezoek, nemen onze nieuwe laptop mee die toch wat zwaarder was dan ze dachten! Ze willen zeilen. Ja, dat kan natuurlijk ook! We maken samen van de woonboot weer een zeilboot (flessen wijn opbergen, alles slingervast, hoezen van de zeilen) en varen het kanaal uit. Een heerlijk rustig zeetje, knalblauwe lucht, lekker temperatuurtje. Pieter heeft nog nooit gezeild maar neemt als een ervaren zeeman het roer. Eerst een stuk aan de wind en dan, als het toch wat frisser wordt en de wind wat aantrekt, heerlijk met ruime wind terug. Maar ook strandwandelingen: weer die prachtige westkust waar we een paar verlaten vissershuisjes op de rotsen ontdekken en we en heerlijke lunchen met Arroz de Polpo, Arroz de Tamboril (en een hamburger!) bij de onvolprezen Antonio . Er liggen al mensen aan het strand en een enkeling waagt zich de zee in. De zomer komt er aan!

Zeezot weer in de lucht

De Zeezot heeft een oorverdovende radiostilte meegemaakt. Met andere woorden: alles ging kapot waardoor het contact met de wereld buiten Lagos even verloren was.

Wat is er gebeurd? Ten eerste is onze boordcomputer heen gegaan. Onze oude vertrouwde computer gaf na 7 jaar de geest. Rutger heeft met behulp van diverse experts drie maal geprobeerd hem te reanimeren, maar het mocht niet baten: het scherm bleef uiteindelijk op zwart, er zat geen leven meer in. Korte tijd later wilde de kapitein een citroen uit de fruitmand halen. Hij zag een kabeltje over het hoofd en bleef daaraan haken, waardoor onze minilaptop van de kaartentafel met een rotklap op de grond belandde: een zure zaak, want het beeldscherm van de minilaptop leek ineens op een caleidoscoop: hij gaf alleen nog maar rare streepjes en blokjes. Paniek in de Zeezot: waar waren de reisverslagen gebleven en hoe het contact met de wereld te onderhouden? Dit laatste bleek alleen maar summier te kunnen tijdens minisesssies op de openbare computer in de Marina Lounge Bar.

Gelukkig kwamen afgelopen weekend hulptroepen een nieuwe computer brengen, heeft de minlaptop een nieuw beeldscherm gekregen en bleek de harde schijf geheel intact. We zijn dus weer in de lucht en de archieven zijn nog beschikbaar.

Intussen is er veel bezoek geweest en hebben we diverse reparaties aan de Zeezot uitgevoerd in voorbereiding op het vertrek naar nieuwe oorden begin april. In volgende berichten zullen we hiervan verslag doen.

Waterfietsen

Het is zondag, rustdag. Geen geklus en gedoe, maar lekker rustig aan. Een ontspannen fietstochtje de heuvels in richting de golfbaan. Eerst nog een kopje koffie en tegen twaalven pak ik de rugzak in met fotocamera, telefoon en verrekijkertje. Ik fiets alvast de steiger af. Bij de kruising van de H-steiger met de G-steiger, neem ik het bochtje naar rechts wat te krap, mijn voet raakt de kikker op de kruising van de twee steigers, ik hel over naar rechts en val 'plons' in het water. De fiets komt mij achterna en verdwijnt naar de bodem van de haven. Ik ga kopje onder en krijg zout water binnen. Oeps, koud, ik hap naar lucht en grijp de steiger vast. Hoe kom ik hier weer uit, waar was nou ook al weer dat laddertje? Ik ben te zwaar gekleed, met een fleece die veel water opzuigt, een spijkerbroek en het rugzakje achter me, om op eigen kracht de steiger op te klimmen.
Ik roep hard naar Rutger. En nog eens nog harder. Hij heeft last van zijn rug en komt als een slak naderbij. ‘Schiet een beetje op, ik wil eruit!’. Inmiddels heb ik één been om een landvast van de naast mij afgemeerde boot geslagen, maar verder kom ik niet. Rutger pakt mijn hand, maar die is nat en glad, dus dat helpt niet. Op zijn aanwijzingen sla ik nog een been om de landvast en met enig opduwen en trekken kom ik uit het water. Ik sta te druipen op de steiger. Tot mijn stomme verbazing ben ik tot aan mijn nek doornat, het water stroomt uit mijn spijkerbroek. Op de boot stroop ik mijn natte kleren uit, stap onder de douche en trek wat droogs aan. Rutger pakt inmiddels de rugzak uit en spoelt camera, verrekijker en telefoon met zoet water en spreidt de inhoud van mijn portemonnee uit in de kuip. Er is niet veel meer aan te redden, vrezen we.
Even later halen we met hulp van de Portugese buurman de fiets met een klein ankertje aan een touw boven water. Hij is mooi schoon geworden! Ook maar afspoelen met zoet water en met wat WD 40 inspuiten. Die fietstocht laten we verder maar zitten. Eerst de zondagsrust maar terug zien te vinden. En een nieuwe telefoon en camera uitzoeken…

Een bijzonder manier van chocola kopen

Als we zaterdag om kwart over acht wakker worden is het koud! Buiten 4 graden, binnen, ondanks het kleine elektrisch kacheltje 12 graden. Brrr, gauw even eruit om de boordkachel aan te zetten en weer met de elektronische Volkskrant in bed wachten tot het wat warmer is. Een half uur later blijkt de boordkachel niet te werken en is het nog steeds 12 graden. We pakken de gebruiksaanwijzing van de kachel erbij. Het lijkt erop dat de brander verstopt is. We moeten de leidingen doorspoelen met alcohol, spiritus denken we. Ik spring op de fiets en struin een paar winkels af, maar vind geen spiritus.

We lezen nog eens goed en zien dat we geen spiritus moeten hebben (dat lost de leidingen van de kachel op en dat is niet de bedoeling), maar iso-propanol. Rutger dit keer op de fiets op jacht. Hij bezoekt vier apotheken die het niet hebben en komt bij de supermarkt Pingo Doce terecht. Even later komt hij terug met vier flesjes spul dat er op lijkt maar het toch ook niet is. Het is 96% medicinale alcohol, waar ethyleen in zit. Nee, ook niet goed. Voor de derde keer sprint Rutger ervandoor om de flesjes terug te brengen naar de supermarkt. Hij krijgt geen geld terug maar moet er iets anders voor kopen. Hij komt terug met vier ons heerlijke chocola met amandelen.

Poeh, van al dat heen-en-weer fietsen hebben we het flink warm gekregen. Intussen is het één uur en is de temperatuur zo opgelopen dat we geen kachels meer nodig hebben. We trekken de korte broek aan, pakken een boek en een stukje chocola, en gaan heerlijk in de zon zitten lezen. Maandag maar verder zien, dan belooft de werf een fles propanol. Aan het eind van de middag gaan we nogmaals naar de supermarkt om er een keramisch kacheltje bij te kopen voor de volgende ochtend.

feestdagen Lagos

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Happy New Year!

Eerste Kerstdag staan we om 11.30 uur klaar voor de kerstduik achter de streep die Rob op het stand heeft getrokken en tellen af van 10 naar 0, dan het signaal van de scheepstoeter en we rennen met z’n zessen (!) het water in. Het is adembenemend koud, toch wel. Een graad of vijftien. Het is niet zo spectaculair als in Scheveningen met ruim 12.000 zwemmers, maar toch…. Als we uit het water komen staat de Glühwein klaar en met de 10 toeschouwers erbij drinken we heerlijk in het zonnetje een glaasje wijn. Niet om op te warmen want dat is niet nodig met een buitentemperatuur van 20 graden!

’s Avonds gaan we als echte Hollanders met ‘de Nederlanders’ gezellig uit dineren in een restaurant in Lagos. We hebben ook nog een paar buitenlanders uitgenodigd. De Engelsen houden ’s middags een strand barbecue. Willen wij ook! Gelukkig is er een herhaling op Nieuwjaarsdag.

Op de vrijdag vóór Kerst hebben we met jassen en laarzen aan, er stond een frisse wind, de Christmas Carols gezongen op de steigers. Er zijn niet veel mensen aan boord: de meesten zingen mee in het koor. We zingen de verkorte versies en eindigen opgewekt met “We Wish you a Merry Christmas. We sluiten ons ‘concert’ af in de Southbar en worden op wijn getrakteerd. De oogst is € 200,- voor het kindertehuis.

Oudjaar vieren we op de Ilja met z’n dertienen. Na op twee momenten op het nieuwe jaar geproost te hebben: één keer op de Nederlandse tijd en een uur later op de Portugese tijd, barst het vuurwerk los bij de haven. Ondanks de bezuinigingen toch spetterend!

Op Nieuwjaarsdag staan we rond het middaguur op het strand met een (alweer) een glas champagne en worden de barbecues opgestookt. Een aantal dapperen storten zich nog in zee, er wordt ge-jeu-de-bouled, teveel gegeten en gefrisbeed. Sue slaat nog een argeloze, eenzame 80-jarige man aan de haak, geeft hem een biertje en een hapje en bonjourt hem in de richting van de jeu-de-boulers: ‘I ‘m gonna play ball with him’. Hij heeft de middag van zijn leven. Later op de middag terug naar de Zeezot en uitbuiken.

Als laatste happening van alle festiviteiten hebben we op uitnodiging van medewandelaars een Nieuwjaarsborrel in een landhuis hoog boven Lagos. We ontmoeten weer allerlei nieuwe enthousiaste mensen die op enig moment neergestreken zijn in de Algarve met als passie golfen, zeilen, zingen, restaurant beginnen of huizen verkopen, hoewel dat laatste op dit moment niet eenvoudig is…