Terug naar de zon?

We maken de caravan winterklaar en vertrekken uit Nederland op een stralende herfstdag. Als we in Lagos aankomen op 14 november hangt de verlichte kerstversiering aan de gevel van de Marina en staan er al opgetuigde kerstbomen in de restaurants.

De eerste paar dagen komen we de boot niet uit, omdat het hoost van de regen. De emmer, die nog buiten staat, is na twee dagen half vol. Er komen zware onweersbuiten over zetten. Op de vroege ochtend een lichtflits, gelijk daarop een hevige knal vlakbij en de wifi valt uit. De wind giert door het want, tot ruim windkracht 7, en de boten liggen te deinen aan de steigers. We lezen later dat er ongeveer 20 km verderop een windhoos geweest is die auto’s de lucht in heeft geslingerd en waarbij gewonden zijn gevallen. Het thuisfront belt om te vragen of we de storm overleefd hebben.

Voor vandaag, zaterdag 17 november, wordt het volgende bericht op de website van de Lagos Navigators gezet: WEATHER WARNINGS. Continue to be issued with gusts up to
Force 8 from South veering to North later today. West Coast swell forecast
to be 4 to 5 metres - should be spectacular off Sagres and Cape St Vicente.
(From the shore, I mean!) All easing over night.
Dit wordt dus weer een dag van huiselijke geluk. Maar het is hier 20 graden, dat dan weer wel!

Op de camping?!

Na een paar weken genieten in Lagos stappen we weer op het vliegtuig richting NL. Zwager W. is al een tijd ernstig ziek. Twee dagen nadat wij aangekomen zijn, overlijdt hij op een prachtige zonnige herfstochtend. Heel verdrietig allemaal. We hebben een huisje gehuurd in de buurt en brengen een tijd door met de familie.

Intussen hebben we besloten dat we een pied à terre, ofwel ‘een voet aan wal’, in NL willen hebben. Het afgelopen jaar hebben vrolijke en verdrietige omstandigheden ervoor gezorgd dat we regelmatig in NL wilden zijn. Rondzwerven langs allerlei huizen, hoe lief ook aangeboden van iedereen, vinden we te onrustig. We willen een eigen plekje waar we altijd terecht kunnen. We kopen een stacaravan op camping d’n Uul, vlakbij onze oude woonplaats. Een kleine camping met een bonte verzameling stacaravans. Slechts enkele daarvan zijn in de winter bewoond.

We duiken in de loods waar onze spullen opgeslagen zijn en doorzoeken een deel van de 130 dozen. Wonder boven wonder vinden we een aantal zaken, zoals beddengoed, waterkoker en Senseo-apparaat. Voor borden, bestek en glazen brengen we een bliksembezoek aan de Blokken en de Hema.

Bij aankomst op de camping is het één grote modderpoel door de langdurige regen. Jan de klusjesman, ‘jaja, effe de leidingen aansluiten……..’, ligt op een zeil onder de caravan in de modder om het water aan te sluiten. Jammer genoeg is dat door de vorige bewoners niet goed afgesloten in de winter. Als we de hoofdkraan opendraaien komt het water je overal tegemoet. Zelfs van de de geiser is een onderdeel kapot gevroren. Ook de WC-pot is door de vorst gescheurd.
We worden bij Jan in zijn luxe verwarmde stacaravan op de koffie gevraagd en maken kennis met zijn drie minikeffertjes, papagaai (‘koekie?’) en vriendin. We eten maar een hapje in restaurant ‘Bergrust’. ’s Nachts liggen we dicht tegen elkaar aan in het tweepersoons bed van 1.20 m breed met een klein elektrische kacheltje naast ons. Brrr, het doet ons denken aan onze jonge jaren in onverwarmde huizen. De volgende ochtend druipt het vocht van de ramen. Gelukkig wordt dan het gas aangesloten en kunnen de caravan verwarmen. Na vier dagen hebben we er al een gasfles doorheen gejaagd. Da’s dan wel weer jammer. De klusjesman kruipt weer onder de caravan en een dag later is er wel water, maar nog geen nieuwe WC . Uiteindelijk is alles aangesloten en zitten wij te cocoonen en te kijken naar de verlaten camping waar de herfstkleuren soms fel oplichten in de zon, afgewisseld door regen die met bakken naar beneden komt.

We vieren mijn 60-ste (help 60!) verjaardag met vrienden en familie in de stacaravan, een etentje in Bergrust en in Utrecht met kinderen en kleinkinderen. Supergezellig allemaal!

We rukken ons met enige moeite los uit al dit leuks en stappen weer op het vliegtuig naar de Zeezot in Lagos. Eens kijken hoe het leven er daar voorstaat.

Weerzien in Lagos

We pakken het leven in Lagos weer op alsof we niet zijn weggeweest.
We gaan met de crew en Rob ouderwets vis en biefstuk eten bij de Adega om uitgebreid de verhalen van de pittige tocht te horen. We hebben grote bewondering voor Simon en Barbara als we horen hoe heftig het allemaal is geweest. Wij verhuizen naar de Zeezot en de crew haalt slaap in in het appartement. Op maandagavond nemen we na de nodige wijntjes, onder grote dankzegging afscheid van Simon en Barbara! Een geweldige crew!

Na de barre tocht zijn er heel wat klussen te doen op de Zeezot. De bakskisten en de bilge zitten vol met zout water. We blazen de brandstofleiding van de tank naar de dagtank door met de pomp van de bijboot. We hangen schilderijtjes op, die van de wand zijn afgevallen, halen zout van stagen en zeereling en laten een scheurtje in de bimini repareren. We schroeven de stuurautomaat, die klotst van het zoute water, open om hem te laten drogen en wonder boven wonder werkt hij dan weer, brengen de laptop, die helemaal niet meer reageert, naar de reparateur (helaas krijgt die hem niet meer aan de praat) en leggen kussens te drogen.

Het is heerlijk weer en we zwemmen ’s middags in de zee. We komen steeds meer bekenden tegen en drinken weer pinten bier en glazen wijn en eten kipvleugeltjes in de Marina Bar. We kunnen tot ’s avonds laat buiten zitten, terwijl we zien dat het in Nederland pijpenstelen regent…

We varen (jaja, voor het eerst sinds 2 maanden weer op zee!) naar de baai van Alvor, lopen maar één keer vast op een zandbank en gooien het anker uit naast de Svalin. Twee nachtjes voor anker en lekker sardientjes eten bij Zé Mogadinho.

De werf Sopromar organiseert een ‘meet en greet BBQ’. We ontmoeten weer nieuwe zeilers vol nieuwe plannen en zeilers die al flinke reizen hebben gemaakt. Er hangt een heel varken aan het spit, er zijn heerlijke chorizo’s en Portugese bloedworst, salades en als uitsmijter een taart die de werf en bootjes op zee voorstelt. Tussendoor komt een volksdansgroep, begeleid door een accordeonist, waarvan het jongste lid een jaar of drie is… Als de witte wijn uiteindelijk op is en de taart is verorberd gaan we Zeezotwaarts.

Ook gaan we mee met een tochtje op de Boa Esperança, georganiseerd door de Marina van Lagos.
De Boa Esperança (Goede Hoop) is een replica van een 15e eeuwse ‘caravela’ een houten schip dat gebruikt werd voor ontdekkingsreizen op de Atlantische Oceaan en langs de Afrikaanse kust. Ook Columbus zeilde met dergelijke schepen op zijn ontdekkingsreizen.
Er is niet veel wind, maar we kunnen met hulp van een aantal passagiers het voorzeil hijsen en een stukje zeilen. Er is niet al te veel deining en een lekker zonnetje. De twee roergangers staat aan de helmstok onder het bovendek en kunnen dus niet zien welke koers het schip vaart. Daarom staat de kapitein op het bovendek en roept de commando’s naar iemand op het onderdek die vervolgens aan de roergangers doorgeeft hoe ze moeten sturen. Ook de passagiers mogen een stukkie sturen.
‘Quarto bombordo’ (bakboord), ‘quarto stibordo’ (stuurboord), horen we. Dat begrijpen we nog wel. Maar het commando ‘neem me mee’, kunnen we niet helemaal thuisbrengen. Bij navraag blijkt het commando te luiden: ‘lomo ameio’, wat betekent: roer in het midden.
Na een paar uurtjes varen en een lekkere lunch aan boord, meren we (‘quarto bomborde’!) weer veilig af in de haven van Lagos.

Zeezot trotseert staartje van Nadine

Uiteindelijk krijgen we bericht van Simon dat de Zeezot klaar is voor vertrek en dat de cycloon Nadine naar het noordoosten wegtrekt en in kracht afneemt. Zondag 23 september steken ze van wal. De eerste dag staan er nog hoge golven en heeft Barbara last van zeeziekte, maar dat gaat gelukkig over en er volgen een paar rustige dagen. Dan zien we dat een staartje van Nadine terugkeert. De wind trekt aan en de golven gaan naar zo’n 4 meter!

Het is ook voor ons spannend. Kan de boot al de ontberingen aan? Zal er niks kapot gaan? Als Simon halverwege de overtocht belt dat hij de dagtank niet meer bijgevuld krijgt, heeft de kapitein het niet meer. Hij ijsbeert vloekend door het penthouse. Ze kunnen met de resterende inhoud van de dagtank niet veel op de motor varen en als er hoge golven zijn heb je die soms nodig om voortgang te houden.

Op vrijdag belt Simon dat het al twee dagen heftig weer is. Ondanks dat is het hem gelukt de dagtank bij te vullen uit een 20-liter Jerrycan. Ze zitten binnen met de luiken voor de ingang dicht, omdat zo nu en dan de hele kuip vol loopt to over de banken als er een golf binnenslaat. Ook komen er muren van water van voren in. Door de luchthappers komt veel water naar binnen. Ze liggen behoorlijk scheef over stuurboord en het leven binnen is niet erg aangenaam. Barbara heeft weer last van zeeziekte en ook Simon houdt het ook even niet binnen. Toch krijgen ze het voor elkaar om nu en dan een maaltijd klaar te maken. Eten en drinken is belangrijk om je goed te blijven voelen.

Op zaterdag 29 september komen we in Lagos aan. We wachten daar in een appartement de komst van de Zeezot af. Het voelt als thuiskomen! Heerlijke temperatuur, geuren van eucalyptus en pijnbomen, de blauwe zee, de zachte klanken van de taal. Oef, dit is een stuk beter dan de wind, regen en kilte van Nederland. We lopen ’s avonds gelijk Piet en Ineke tegen het lijf, drinken en eten wat en kletsen bij over alle belevenissen van de afgelopen zomer. Riet voelt zich gelijk ook een stuk beter!

Zondagochtend: we hebben vanaf vrijdag niks gehoord. Verbinding krijgen via de satelliettelefoon lukt niet meer. Rutger vraagt zich af of de golven en de harde wind toch teveel zijn geweest. Als we vanavond nog niks gehoord hebben dan…. Nu maar eens bellen op de GSM. ‘Met Simon.’ ‘Ah, jullie zijn dus in de buurt van de kust.’ ‘We liggen al in de box in de marina!’ Hoera, we springen een gat in de lucht. Zeezot en de bemanning zijn terug in Lagos en hebben alle ontberingen doorstaan. De laatste dag werd het zelfs zo rustig dat ze rechtop konden varen op de motor! Om 12.00 lopen we naar de steiger en nemen we de vermoeide bemanning mee voor een welverdiende lunch in de Marina Bar.

Voor een filmpje van deze reis: http://www.youtube.com/watch?v=b9cwYQ2-Nu8
Simon nodig voor hulp bij het zeilen of een delivery: www.simonsailing.com

Simon, stakingen en een cycloon

De reparatie van de Zeezot duurt toch langer dan gedacht, zoals meestal. De nieuwe schroefas moet uit Lissabon komen en arriveert later dan gepland. Intussen is de Zeezot op de kant gezet en de motor er alvast uitgehaald, net als een jaar tevoren in Kats…

Als Simon, die de boot naar Portugal gaat zeilen, net vertrokken is naar Terceira, krijgen we bericht van de werf dat de reparatie nog niet afgerond is en dat er stakingen op komst zijn, zodat de boot waarschijnlijk de eerste tijd niet meer terug in het water kan. Een dag later zien we op het weerbericht dat er een restant van een tropische cycloon met windkracht 10, genaamd Nadine, richting de Azoren gaat en daar een tijdje blijft rondhangen. Help, moet Simon maar weer terug naar Nederland?
Maar Simon pakt het voortvarend aan, gaat met de hoogste baas van de haven praten en krijgt het voor elkaar dat iemand anders de kraan wil bedienen om Zeezot te water te laten. Ook volgt hij de reparatie van de Zeezot nauwgezet en houdt ons regelmatig op de hoogte. Na een aantal dagen zien we dat Nadine naar het zuiden afzakt en in kracht afneemt. Heeft Simon dan toch ook met de hoogste baas van de weergoden gesproken? Het lijkt erop uit dat hij in het weekend van 22 september, een week na aankomst, toch kan vertrekken, samen met Barbara die hem vergezelt.

Wij zitten intussen nagelbijtend in Diemen. De energiebalans van Riet komt langzamerhand terug en we maken fietstochtjes naar Muiden, Durgerdam en Amsterdam, gaan naar de HISWA en genieten van de prachtige groene omgeving en de stad. En natuurlijk van het super penthouse van Rob!

We vieren de verjaardag van Rutger met een tapasmaaltijd met zijn kinderen. En knuffelen regelmatig de kleinkinderen.

Weer naar Nederland

Riet blijft zich echter niet fit voelen en we besluiten uiteindelijk naar Nederland terug te gaan voor nader onderzoek. In het ziekenhuis komen gelukkig geen ernstige zaken aan het licht. Het lijkt erop dat haar energiehuishouding weer ontregeld is, wat de laatste jaren vaker het geval is geweest na een schildklieroperatie van 12 jaar geleden. Wel vervelend, want erg moe en weinig energie, zeker te weinig om met de Zeezot 6 dagen op zee te zijn om terug te varen naar het vasteland van Portugal. Ook de boot moet weer het water uit voor het aanpassen van de schroefas en die reparatie zal eind augustus plaatsvinden. Intussen kunnen we niet met de boot varen. Na langwikken en wegen besluiten we voorlopig even in Nederland te blijven en de boot in september door iemand anders naar Portugal te laten varen.

Terug naar Terceira

Ogottegot, de combinatie van oma en ver weg zeilen is een moeilijke. Het leven aan boord en de reizen maken is super, maar al die lieverds verlaten voor een aantal maanden valt niet mee. En dan weer zo’n schetig kleindochtertje erbij! Vaak terug gaan en ontmoetingen plannen op onze bestemmingen is een must!

Als we terug zijn op Terceira blijkt dat de monteurs bij de motorbeurt een raar geluid hoorden bij de schroefas. Oh nee, toch niet weer. We varen naar Angra do Heroismo, de hoofdstad van Terceira, waar de boot op de kant gehesen wordt en geconstateerd wordt dat er speling zit in de lager van de uithouder van de schroefas. Hoe kan dat nou, de (nieuwe) motor is er in juli 2011 opnieuw ingezet en helemaal uitgelijnd na 3 jaar van perikelen met de schroefas. De werf en de surveyor van de verzekering zijn het met elkaar eens: de schroefas is niet sterk genoeg voor de schroef. De problemen in de voorafgaande jaren zijn ook hier aan te wijten. Wij hebben dus nog wel een appeltje te schillen met de werf die dit geleverd heeft. Dit betekent dus dat er een nieuwe schroefas in gezet moet worden, wat weer betekent dat de motor van zijn plaats gehaald moet worden. We zijn er niet erg blij mee.

Na 2 nachten zweten en moeizaam met het laddertje in en uit de boot te klauteren, wc en koelkast niet kunnen gebruiken en geen afwas kunnen doen, besluiten we een hotelletje te nemen voor een paar dagen: hotel Zenite in het centrum van Angra.
Intussen zetten we het onderwaterschip in de antifouling tegen de aangroei van schelpen en andere ongerechtigheden die de snelheid van de boot kunnen verminderen.
We hobbelen heen en weer tussen het aangename hotel en de steeds rommeliger wordende boot, drinken wat op een terrasje en doen met wisselend genoegen de eethuisjes van Angra aan. De kerkklokken van Angra slaan om het kwartier allerlei interessante combinaties, ook ’s nachts. Niet zo heel rustgevend. We voelen ons ontheemd nu we niet op de Zeezot kunnen zijn. En een boot op de kant voelt veel kleiner aan dan als hij in het water ligt. Ook Riet voelt zich niet zo fit. Op afstand leven vanuit Praia de Black Bold Bear en de Fly Away met ons mee.

Gelukkig gaan we na een week weer het water in, nog wel met de oude schroefas, want de nieuwe is nog niet gearriveerd. Heerlijk, we dobberen weer en krijgen een lekker plaatsje achter in de haven waar de deining van de oceaan niet zo erg voelbaar is. Het is prachtig zonnig weer en het leven ziet er weer een stuk aangenamer uit.