Simon, stakingen en een cycloon

De reparatie van de Zeezot duurt toch langer dan gedacht, zoals meestal. De nieuwe schroefas moet uit Lissabon komen en arriveert later dan gepland. Intussen is de Zeezot op de kant gezet en de motor er alvast uitgehaald, net als een jaar tevoren in Kats…

Als Simon, die de boot naar Portugal gaat zeilen, net vertrokken is naar Terceira, krijgen we bericht van de werf dat de reparatie nog niet afgerond is en dat er stakingen op komst zijn, zodat de boot waarschijnlijk de eerste tijd niet meer terug in het water kan. Een dag later zien we op het weerbericht dat er een restant van een tropische cycloon met windkracht 10, genaamd Nadine, richting de Azoren gaat en daar een tijdje blijft rondhangen. Help, moet Simon maar weer terug naar Nederland?
Maar Simon pakt het voortvarend aan, gaat met de hoogste baas van de haven praten en krijgt het voor elkaar dat iemand anders de kraan wil bedienen om Zeezot te water te laten. Ook volgt hij de reparatie van de Zeezot nauwgezet en houdt ons regelmatig op de hoogte. Na een aantal dagen zien we dat Nadine naar het zuiden afzakt en in kracht afneemt. Heeft Simon dan toch ook met de hoogste baas van de weergoden gesproken? Het lijkt erop uit dat hij in het weekend van 22 september, een week na aankomst, toch kan vertrekken, samen met Barbara die hem vergezelt.

Wij zitten intussen nagelbijtend in Diemen. De energiebalans van Riet komt langzamerhand terug en we maken fietstochtjes naar Muiden, Durgerdam en Amsterdam, gaan naar de HISWA en genieten van de prachtige groene omgeving en de stad. En natuurlijk van het super penthouse van Rob!

We vieren de verjaardag van Rutger met een tapasmaaltijd met zijn kinderen. En knuffelen regelmatig de kleinkinderen.

Weer naar Nederland

Riet blijft zich echter niet fit voelen en we besluiten uiteindelijk naar Nederland terug te gaan voor nader onderzoek. In het ziekenhuis komen gelukkig geen ernstige zaken aan het licht. Het lijkt erop dat haar energiehuishouding weer ontregeld is, wat de laatste jaren vaker het geval is geweest na een schildklieroperatie van 12 jaar geleden. Wel vervelend, want erg moe en weinig energie, zeker te weinig om met de Zeezot 6 dagen op zee te zijn om terug te varen naar het vasteland van Portugal. Ook de boot moet weer het water uit voor het aanpassen van de schroefas en die reparatie zal eind augustus plaatsvinden. Intussen kunnen we niet met de boot varen. Na langwikken en wegen besluiten we voorlopig even in Nederland te blijven en de boot in september door iemand anders naar Portugal te laten varen.

Terug naar Terceira

Ogottegot, de combinatie van oma en ver weg zeilen is een moeilijke. Het leven aan boord en de reizen maken is super, maar al die lieverds verlaten voor een aantal maanden valt niet mee. En dan weer zo’n schetig kleindochtertje erbij! Vaak terug gaan en ontmoetingen plannen op onze bestemmingen is een must!

Als we terug zijn op Terceira blijkt dat de monteurs bij de motorbeurt een raar geluid hoorden bij de schroefas. Oh nee, toch niet weer. We varen naar Angra do Heroismo, de hoofdstad van Terceira, waar de boot op de kant gehesen wordt en geconstateerd wordt dat er speling zit in de lager van de uithouder van de schroefas. Hoe kan dat nou, de (nieuwe) motor is er in juli 2011 opnieuw ingezet en helemaal uitgelijnd na 3 jaar van perikelen met de schroefas. De werf en de surveyor van de verzekering zijn het met elkaar eens: de schroefas is niet sterk genoeg voor de schroef. De problemen in de voorafgaande jaren zijn ook hier aan te wijten. Wij hebben dus nog wel een appeltje te schillen met de werf die dit geleverd heeft. Dit betekent dus dat er een nieuwe schroefas in gezet moet worden, wat weer betekent dat de motor van zijn plaats gehaald moet worden. We zijn er niet erg blij mee.

Na 2 nachten zweten en moeizaam met het laddertje in en uit de boot te klauteren, wc en koelkast niet kunnen gebruiken en geen afwas kunnen doen, besluiten we een hotelletje te nemen voor een paar dagen: hotel Zenite in het centrum van Angra.
Intussen zetten we het onderwaterschip in de antifouling tegen de aangroei van schelpen en andere ongerechtigheden die de snelheid van de boot kunnen verminderen.
We hobbelen heen en weer tussen het aangename hotel en de steeds rommeliger wordende boot, drinken wat op een terrasje en doen met wisselend genoegen de eethuisjes van Angra aan. De kerkklokken van Angra slaan om het kwartier allerlei interessante combinaties, ook ’s nachts. Niet zo heel rustgevend. We voelen ons ontheemd nu we niet op de Zeezot kunnen zijn. En een boot op de kant voelt veel kleiner aan dan als hij in het water ligt. Ook Riet voelt zich niet zo fit. Op afstand leven vanuit Praia de Black Bold Bear en de Fly Away met ons mee.

Gelukkig gaan we na een week weer het water in, nog wel met de oude schroefas, want de nieuwe is nog niet gearriveerd. Heerlijk, we dobberen weer en krijgen een lekker plaatsje achter in de haven waar de deining van de oceaan niet zo erg voelbaar is. Het is prachtig zonnig weer en het leven ziet er weer een stuk aangenamer uit.

Weer even Latten

Riet is naar Nederland om voor de tweede keer oma te worden en ik blijf nog even aan boord. Er moeten nog zo’n 80 schroefjes vervangen worden die het teakdek op z’n plaats houden, de monteur komt langs voor een motorbeurt, het Portugese gastenvlaggetje vertoont slijtage en dient vervangen en zo zijn er nog een paar van die zaken waar je, tijdens het overzeilen en daarvan weer bijkomen, niet zo snel aan toekomt.

Behalve het klussen is het ook gezellig met Edze en Margriet. We gaan een dagje naar Angra waar het feest is losgebarsten en waar ze een tiental stieren door de straten jagen. Toeschouwers die veilig achter houten schotten staan, of in bomen zitten, zien hoe stoere mannen zo dicht mogelijk bij de stieren komen alvorens een sprint te trekken naar een veilig plekje. In tegenstelling tot het gevecht in de arena, wordt hier de stier niet gedood maar na afloop met behulp van een lasso gevangen en afgevoerd in de box waarin hij ook gekomen is. Wel zo eerlijk!

Als het eindelijk mooi weer is pak ik de fiets en maak een tochtje naar het nabij gelegen Port Marins. Verder is er veel voetbal!

Na een weekje is het leuke van latten wel over en er is nog een week te gaan. Ik bedenk dat ik met de veerboot naar Horta zou kunnen om Rob te vergezellen op zijn tocht van Faial naar Terceira. Hij gaat op mijn voorstel in en ik stap vrijdag in een taxi die me naar de terminal rijdt. Gedurende de zeven uur durende trip doe ik drie havens aan een krijg een goed beeld van de centrale eilandengroep. Ook de eerste indruk van Horta smaakt naar meer, we komen nog eens terug met onze eigen boot. Er is een weergaatje als we zaterdag aan het eind van de middag vertrekken. Het wordt een relaxed tochtje met een heldere nacht en een bijna volle maan die ons bijlicht. Om kwart voor zeven ’s ochtends meren we de Black Bold Bear af in de haven van Praia de Vitoria.

Nu nog drie nachtjes slapen voor ik oma Riet, kleindochter Lisa is inmiddels ter wereld gekomen, weer live zie in plaats van via Skype.

Op naar het derde Eiland

Het is pikkedonker, er zijn wolken, er is geen maan. Een dolfijn trekt langs de boot een lichtend spoor door het water alsof er een vuurpijl wordt afgeschoten. Nu en dan hoor je een piepje en het geluid van opspattend water, het is te donker om de dolfijnen goed te zien. Misschien zijn ze er wel, maar wij zien geen walvissen in de buurt van de boot. We zijn op weg naar Terceira, zo genoemd omdat het als derde eiland is ontdekt . Voor ons is het derde Azoreneiland dat we bezoeken. Als we het om 6.00 uur ’s ochtends naderen wordt het langzaam licht. Er hangen grote donkere regenwolken, die het eiland grotendeels aan het oog onttrekken. Welkom in Praia da Vitoria! We leggen langs een andere boot aan in een volle haven en duiken om half acht het bed in om wat slaap in te halen.

De tocht van Sao Miguel naar Terceira valt wat tegen. We dachten, ach een nachtje doorvaren dat weten we nu wel, licht weer met een wind die schuin van achteren komt, appeltje eitje. Niet dus, warrige zee, vergeten antizeeziektepleister te plakken, Riet’s nasi smaakt Rutger al niet zo goed, hij wordt 's nacht beroerd en denkt veel aan camperen! Wij weten nu definitief dat we kustzeilen leuker vinden, alleen nog even 750 mijl terug naar het vaste land en dan hebben we de grote trajecten wel gehad!

Praia da Vitoria is een rustig en sfeervol badplaatsje met een mooi strand, een winkelstraat en een paar supermarkten. Het is twee maal getroffen door hevige aardbevingen, in 1614 en 1841, en beide keren vrijwel met de grond gelijk gemaakt. Volhardende bestuurders zorgden er echter voor dat het stadje steeds weer werd opgebouwd. Je ligt er bijna voor niks in de gemeentelijke marina, vandaar de drukte. Veel boten komen terug van de Carieb en zien er ‘doorleefd’ uit. De voorzieningen zijn basaal: er zijn slechts enkele elektriciteitspunten, soms zitten daar 6 snoeren aan vast die in een plastic zak gewikkeld zijn. De Fly Away ligt hier ook en dat is erg gezellig.

Na een dag met veel regen is het mooi weer met zon en weinig wolken. We nemen de bus naar Angra de Heroismo, de grootste stad op Terciera. Een rijke stad met mooie huizen met balkonnetjes en grote paleizen en kerken. Het oogt allemaal wat vriendelijker dan Ponta Delgada. We lopen naar het uitzichtpunt op de Monte Brasil en lunchen op een terrasje met uitzicht op de haven. De voorbereidingen voor de feestweek in Angra zijn in volle gang. De hele zomer door zijn er feesten op Terceira. Het meest populaire onderdeel hiervan is een vorm van stierenvechten, waarbij stieren in de straten door ‘dappere’ mannen met paraplu’s worden uitgedaagd.

’s Nachts, als we net in bed liggen, horen we de waterpomp aanslaan. Er is weer een slangetje van de boiler losgegaan en er stromen liters water de boot in. We springen ons bed uit, pompen de bilges leeg, dweilen het water op en maken het slangetje weer vast.

Vandaag koffer inpakken voor de reis naar Nederland morgen. Er is, hoera, een nieuw kleinkind op komst en oma vliegt daar naartoe! Rutger blijft nog even hier voor wat klussen en kan zo ook nog een deel van de feesten mee pikken. Hij komt over twee weken ook naar Nederland.

Intussen fluit de wind door de stagen en komen de wolken laag overzeilen, voor het weer hoef je hier dus niet te blijven!

Koeien, wolken en Caldeira"s

Vila do Porto, de belangrijkste plaats op Santa Maria, bestaat uit een langgerekte straat met winkels, een postkantoor, kerken en woonhuizen. De kerken zijn wit en omlijst met donkergrijze lavasteen. Er zijn drie supermarkten en een klein mercado, waar verse groenten, vlees en vis worden verkocht. De Marina is levendig, met zo’n 12 bezoekende boten, wat vissers, en een jachtclub, en op zondag zeilles voor de jongsten in optimisten: een badkuip met een zeiltje.

Rob weet een wandelingetje naar een strandje. Samen met Edze en Margriet klimmen we eerst de steile heuvel naast de jachthaven op en volgen dan een pad dat over de heuvels langs de kust meandert. We hebben een schitterend uitzicht over de strakblauwe zee. Het pad stijgt en daalt en leidt ons tussen hoge rotsformaties, grote cactussen en felgekleurde bloemen door en over sappige weitjes waar beige koeien zich tegoed doen aan mals groen. Na drie uur (!) komen we aan bij de praia Formosa, waar we ons dorstig en hongerig op bier, frieten en tosti’s storten bij de snackbar van de camping. De schoonvader van de uitbater is gelukkig taxichauffeur. We klauteren met z’n vijven in de taxi, Margriet op schoot bij Edze, en de taxichauffeur rijdt ons via een omweg, om de politie met de volle taxi te vermijden , voor een habbekrats terug naar de haven.

Ons verblijf op Santa Maria is kort, omdat de wind gunstig staat voor het volgende eiland: Sao Miguel. Een zonnig tochtje met een prima half windje brengt ons in tien uur naar de marina van Ponta Delgada: een moderne jachthaven met uitzicht op lelijke flats. Het stadje maakt eerst niet zo’n dynamische indruk. Er zijn weinig toeristen en nogal wat winkels en restaurants hebben de deuren gesloten. Enkele dagen later, als het weer wat beter wordt en het toeristenseizoen begint, blijkt het een prettige en geanimeerde stad te zijn. Met heel veel kerken, kleine eethuisjes en ouderwetse winkels. De jachtclub Baia de Anjos is een levendig onderdeel van de stad. Wel hangt er steeds een groot grijs wolkendek boven het eiland.

We huren bij een vriendelijke grijze meneer een aftands autootje met 140.000 km op de teller en afgesleten voorbanden (zien we de tweede dag) en bekijken de caldeiras: in de kraters van het eiland is nog vulkanische activiteit. Op veel plekken borrelt heet water dat grote stoomwolken uitstoot , die hevig naar zwavel ruiken. Bij het Lagoa das Furnas laten de Azoranen grote pannen gevuld met aardappels, groenten en worst in betonnen pijpen zakken die verwarmd worden door de heetwaterbronnen. Het geheel wordt afgedekt met aarde en een uurtje later is de heerlijk geurende cozido gereed. In het kleine stadje stuiten we nog op een processie ter ere van de Spirito Sancto, die wekenlang veel aandacht krijgt in de Azoren.

Het landschap is lieflijker en minder steil dan op Madeira: hééél veel zwartbonte melkkoeien, die op met lavasteen ommuurde weides grazen. De kleine weggetjes die omhoog en omlaag kronkelen door het landschap zijn kilometers lang omzoomd met witte en blauwe hortensia’s. Veel groene bossen met naaldbomen, enorme boomvarens en diverse loofbomen van verschillende continenten, zoals Afrika en Nieuw Zeeland. In de heuvels veel laaghangende bewolking die het uitzicht op de vele meren vaak belemmert. Gelukkig trekken de wolken op bij de met een brug gescheiden meren van Sete Cidades: het ene meer is blauw en het andere groen. De meren zijn gevuld met de tranen van respectievelijk een prinses en een herdersjongen die niet met elkaar mochten trouwen. Aan alle kanten van het eiland een prachtig uitzicht op de baaien en rotskusten.

We doen weer wat klusjes aan de boot, een nieuwe stopcontact aanleggen, de boiler repareren die weer lekte, en wachten op een gunstige wind naar Terceira.
Men zegt dat op 15 juni de zomer begint op de Azoren. Op 14 juni verdwijnen de wolken en komt de zon door in Ponta Delgada. Het leven ziet er een stuk vrolijker uit.