Als we zaterdag om kwart over acht wakker worden is het koud! Buiten 4 graden, binnen, ondanks het kleine elektrisch kacheltje 12 graden. Brrr, gauw even eruit om de boordkachel aan te zetten en weer met de elektronische Volkskrant in bed wachten tot het wat warmer is. Een half uur later blijkt de boordkachel niet te werken en is het nog steeds 12 graden. We pakken de gebruiksaanwijzing van de kachel erbij. Het lijkt erop dat de brander verstopt is. We moeten de leidingen doorspoelen met alcohol, spiritus denken we. Ik spring op de fiets en struin een paar winkels af, maar vind geen spiritus.
We lezen nog eens goed en zien dat we geen spiritus moeten hebben (dat lost de leidingen van de kachel op en dat is niet de bedoeling), maar iso-propanol. Rutger dit keer op de fiets op jacht. Hij bezoekt vier apotheken die het niet hebben en komt bij de supermarkt Pingo Doce terecht. Even later komt hij terug met vier flesjes spul dat er op lijkt maar het toch ook niet is. Het is 96% medicinale alcohol, waar ethyleen in zit. Nee, ook niet goed. Voor de derde keer sprint Rutger ervandoor om de flesjes terug te brengen naar de supermarkt. Hij krijgt geen geld terug maar moet er iets anders voor kopen. Hij komt terug met vier ons heerlijke chocola met amandelen.
Poeh, van al dat heen-en-weer fietsen hebben we het flink warm gekregen. Intussen is het één uur en is de temperatuur zo opgelopen dat we geen kachels meer nodig hebben. We trekken de korte broek aan, pakken een boek en een stukje chocola, en gaan heerlijk in de zon zitten lezen. Maandag maar verder zien, dan belooft de werf een fles propanol. Aan het eind van de middag gaan we nogmaals naar de supermarkt om er een keramisch kacheltje bij te kopen voor de volgende ochtend.
vrijdag 20 januari 2012
dinsdag 10 januari 2012
zaterdag 7 januari 2012
Happy New Year!
Eerste Kerstdag staan we om 11.30 uur klaar voor de kerstduik achter de streep die Rob op het stand heeft getrokken en tellen af van 10 naar 0, dan het signaal van de scheepstoeter en we rennen met z’n zessen (!) het water in. Het is adembenemend koud, toch wel. Een graad of vijftien. Het is niet zo spectaculair als in Scheveningen met ruim 12.000 zwemmers, maar toch…. Als we uit het water komen staat de Glühwein klaar en met de 10 toeschouwers erbij drinken we heerlijk in het zonnetje een glaasje wijn. Niet om op te warmen want dat is niet nodig met een buitentemperatuur van 20 graden!
’s Avonds gaan we als echte Hollanders met ‘de Nederlanders’ gezellig uit dineren in een restaurant in Lagos. We hebben ook nog een paar buitenlanders uitgenodigd. De Engelsen houden ’s middags een strand barbecue. Willen wij ook! Gelukkig is er een herhaling op Nieuwjaarsdag.
Op de vrijdag vóór Kerst hebben we met jassen en laarzen aan, er stond een frisse wind, de Christmas Carols gezongen op de steigers. Er zijn niet veel mensen aan boord: de meesten zingen mee in het koor. We zingen de verkorte versies en eindigen opgewekt met “We Wish you a Merry Christmas. We sluiten ons ‘concert’ af in de Southbar en worden op wijn getrakteerd. De oogst is € 200,- voor het kindertehuis.
Oudjaar vieren we op de Ilja met z’n dertienen. Na op twee momenten op het nieuwe jaar geproost te hebben: één keer op de Nederlandse tijd en een uur later op de Portugese tijd, barst het vuurwerk los bij de haven. Ondanks de bezuinigingen toch spetterend!
Op Nieuwjaarsdag staan we rond het middaguur op het strand met een (alweer) een glas champagne en worden de barbecues opgestookt. Een aantal dapperen storten zich nog in zee, er wordt ge-jeu-de-bouled, teveel gegeten en gefrisbeed. Sue slaat nog een argeloze, eenzame 80-jarige man aan de haak, geeft hem een biertje en een hapje en bonjourt hem in de richting van de jeu-de-boulers: ‘I ‘m gonna play ball with him’. Hij heeft de middag van zijn leven. Later op de middag terug naar de Zeezot en uitbuiken.
Als laatste happening van alle festiviteiten hebben we op uitnodiging van medewandelaars een Nieuwjaarsborrel in een landhuis hoog boven Lagos. We ontmoeten weer allerlei nieuwe enthousiaste mensen die op enig moment neergestreken zijn in de Algarve met als passie golfen, zeilen, zingen, restaurant beginnen of huizen verkopen, hoewel dat laatste op dit moment niet eenvoudig is…
’s Avonds gaan we als echte Hollanders met ‘de Nederlanders’ gezellig uit dineren in een restaurant in Lagos. We hebben ook nog een paar buitenlanders uitgenodigd. De Engelsen houden ’s middags een strand barbecue. Willen wij ook! Gelukkig is er een herhaling op Nieuwjaarsdag.
Op de vrijdag vóór Kerst hebben we met jassen en laarzen aan, er stond een frisse wind, de Christmas Carols gezongen op de steigers. Er zijn niet veel mensen aan boord: de meesten zingen mee in het koor. We zingen de verkorte versies en eindigen opgewekt met “We Wish you a Merry Christmas. We sluiten ons ‘concert’ af in de Southbar en worden op wijn getrakteerd. De oogst is € 200,- voor het kindertehuis.
Oudjaar vieren we op de Ilja met z’n dertienen. Na op twee momenten op het nieuwe jaar geproost te hebben: één keer op de Nederlandse tijd en een uur later op de Portugese tijd, barst het vuurwerk los bij de haven. Ondanks de bezuinigingen toch spetterend!
Op Nieuwjaarsdag staan we rond het middaguur op het strand met een (alweer) een glas champagne en worden de barbecues opgestookt. Een aantal dapperen storten zich nog in zee, er wordt ge-jeu-de-bouled, teveel gegeten en gefrisbeed. Sue slaat nog een argeloze, eenzame 80-jarige man aan de haak, geeft hem een biertje en een hapje en bonjourt hem in de richting van de jeu-de-boulers: ‘I ‘m gonna play ball with him’. Hij heeft de middag van zijn leven. Later op de middag terug naar de Zeezot en uitbuiken.
Als laatste happening van alle festiviteiten hebben we op uitnodiging van medewandelaars een Nieuwjaarsborrel in een landhuis hoog boven Lagos. We ontmoeten weer allerlei nieuwe enthousiaste mensen die op enig moment neergestreken zijn in de Algarve met als passie golfen, zeilen, zingen, restaurant beginnen of huizen verkopen, hoewel dat laatste op dit moment niet eenvoudig is…
donderdag 22 december 2011
Kerstvakantie!
Vanuit de boot zingt Bing Crosby ‘I am dreaming of a White Christmas’. Nou, die witte kerst is nog ver weg. De lucht is strakblauw, geen wolkje te zien. Ik zit buiten in de zon, het is 22 graden, te bakken in mijn topje en korte broek. Ilona komt over de steiger aangelopen. ‘We hebben besloten dat het kerstvakantie is. Even geen klussen meer aan de boot, niet ’s morgens een hardlooprondje, maar gezellig aan het eind van de middag een biertje drinken in de Marina Bar. Doen jullie ook mee? Het gaat vandaag in want wij werken anders ook nooit op vrijdag!’. ‘t Is vandaag donderdag,’zeg ik, ‘maar toch een goed idee!’
Afgelopen zaterdag zijn we naar een Fado-optreden geweest. Twee heren op leeftijd die met bloedserieuze gezichten virtuoos op de gitaren spelen, een forse besnorde bassist die zijn bas bespeelt alsof hij danst met een mooie vrouw. Hij kijkt daarbij smachtend naar de zangeres in haar lange blauwe jurk, omslagdoek en lang blond haar dat als een waterval op haar rug hangt. Verschillende fadostijlen uit het hele land, fado’s waarbij door het publiek uitbundig wordt meegezongen en hartstochtelijke fado’s. De zanger met een prachtige diepe stem, duetten.
Gisteren hebben we onze Christmas stroll- met-lunch gehad. Eerst 8 km puffend van de warmte met 48 havengenoten langs de zee en het binnenland in gewandeld en en bij restaurant Casa Chico Zé buiten aan lange tafels onder de zonneschermen (!) dourades gegeten en wijn gedronken. Nog 3 km terug naar de haven en uitbuiken in de zon.
’s Avonds om 19.00 uur de ‘generale repetitie’ in het donker voor het zingen van de Christmas Carols met na afloop een glaasje Glühwein. Gelukkig valt niemand van de steiger, hoewel één van de Engelse dames behoorlijk in de lorum is na nog een bezoekje (na de wandeling) aan de South Bar. Ze zingt in elk geval voluit!
Als ik kerstinkopen doe in de supermarkt, komt me bij de ingang al de sterkte vislucht tegemoet van stapels bacalhau (gedroogde kabeljauw: het nationale volksvoedsel, ook met kerst) die onverpakt uitgestald liggen. Bij de slager allerlei opgerolde en gevulde vleessoorten en een paar cabrita’s: kleine integrale, ontvelde mini-geitjes met de kop er nog aan, inclusief oogjes. De slager zegt dat morgen de hele lammetjes ook nog komen Ze zijn jammer genoeg net te groot om in zijn geheel in mijn oven te passen. We gaan met kerst ‘gewoon’ uit dineren bij een Nederlands restaurant in Lagos en zijn overdag nog uitgenodigd bij een strand barbecue van de Engelsen.
Maar eersteen stukje Bolo do Rei (kerstbroodtulband) eten en daarna een wandelingetjes langs het strand.
Afgelopen zaterdag zijn we naar een Fado-optreden geweest. Twee heren op leeftijd die met bloedserieuze gezichten virtuoos op de gitaren spelen, een forse besnorde bassist die zijn bas bespeelt alsof hij danst met een mooie vrouw. Hij kijkt daarbij smachtend naar de zangeres in haar lange blauwe jurk, omslagdoek en lang blond haar dat als een waterval op haar rug hangt. Verschillende fadostijlen uit het hele land, fado’s waarbij door het publiek uitbundig wordt meegezongen en hartstochtelijke fado’s. De zanger met een prachtige diepe stem, duetten.
Gisteren hebben we onze Christmas stroll- met-lunch gehad. Eerst 8 km puffend van de warmte met 48 havengenoten langs de zee en het binnenland in gewandeld en en bij restaurant Casa Chico Zé buiten aan lange tafels onder de zonneschermen (!) dourades gegeten en wijn gedronken. Nog 3 km terug naar de haven en uitbuiken in de zon.
’s Avonds om 19.00 uur de ‘generale repetitie’ in het donker voor het zingen van de Christmas Carols met na afloop een glaasje Glühwein. Gelukkig valt niemand van de steiger, hoewel één van de Engelse dames behoorlijk in de lorum is na nog een bezoekje (na de wandeling) aan de South Bar. Ze zingt in elk geval voluit!
Als ik kerstinkopen doe in de supermarkt, komt me bij de ingang al de sterkte vislucht tegemoet van stapels bacalhau (gedroogde kabeljauw: het nationale volksvoedsel, ook met kerst) die onverpakt uitgestald liggen. Bij de slager allerlei opgerolde en gevulde vleessoorten en een paar cabrita’s: kleine integrale, ontvelde mini-geitjes met de kop er nog aan, inclusief oogjes. De slager zegt dat morgen de hele lammetjes ook nog komen Ze zijn jammer genoeg net te groot om in zijn geheel in mijn oven te passen. We gaan met kerst ‘gewoon’ uit dineren bij een Nederlands restaurant in Lagos en zijn overdag nog uitgenodigd bij een strand barbecue van de Engelsen.
Maar eersteen stukje Bolo do Rei (kerstbroodtulband) eten en daarna een wandelingetjes langs het strand.
zaterdag 10 december 2011
Herfst in Lagos
We zitten in korte broek op het terras van een strandbar aan het blauwe ronde zwembad. Daarachter een paar mensen die liggen te bakken in ligstoelen, een paar hoog in lucht stekende palmen, het goudgele strand en de azuurblauwe zee. De lucht is stralend blauw,het water fonkelt in de zon, de Jan van Genten doen het water wit opspatten als ze zich met doodsverachting van grote hoogte in de zee storten om een vis te vangen. We wanen ons in de Carieb.
Toen we net op een onverharde weg een heuvel opfietsten, zagen we een ruïne van een boerderijtje te koop. Het ligt prachtig met uitzicht op zee, op de lagune bij Alvor en op Portimao. Het is totaal verwaarloosd en gedeeltelijk ingestort. Er zitten geen deuren meer in. Binnen een grote rotzooi, oude kasten, een bed, stoelen, alles staat er nog. Om de ramen heen buiten is de blauwe verf nog zichtbaar. Prachtige plek, maar niet meer op te knappen. Het is wel te koop! Vlakbij het golfterrein. Romantische gedachten komen in ons op.
We fietsen terug naar de boot om ons op de Sinterklaasgedichten te storten, heerlijk in de kuip met de laptop op schoot. Aan het eind van de middag drinken we op het terras van de Southbar aan de haven een biertje. Als om kwart over de vijf de zon achter de huizen aan de ander kant van de rivier oranjerood onder gaat, wordt het frisser en verkassen we naar binnen. ’s Avonds eten we met z’n allen in de Adega de Marina.
Op 5 december vieren we met Harm en Ilona oer-Hollands pakjesavond met warme chocolademelk, bockbier, gedichten, cadeautjes en pepernoten.
Verder klussen we wat aan de boot en houden we de conditie op peil door te wandelen met havengenoten en te fietsen. Op een zonnige, winderige dag doen we de was en laten die wapperend drogen aan lijnen op de boot. Ook wordt het tijd om de boot te versieren voor de kerstdagen. De Chinese winkels liggen vol met ballen, slingers, kunstkerstbomen en veelkleurige kerstlichtjes. December wordt een drukke maand met een paar kerstdiners, kerstwandeltocht, Fado-uitvoering, kerstduik (!) in zee en het (voorbereiden van het) zingen van de Christmas Carols op de steiger.
De Marina met zijn bewoners is een soort drijvend dorp met in- en uitvliegende (letterlijk) mensen. Er gebeurt van alles en over alles en iedereen wordt gesproken. ‘ Heb je al gehoord dat…’ Vrolijke momenten als (klein)kinderen op bezoek komen of als we in wisselende clubjes met elkaar borrelen, eten en kletsen. Dramatische momenten als de vader van een medezeiler vermist wordt en een paar dagen later verdronken blijkt te zijn in de haven. Ouders aan de ander kant van Europa die overlijden, zeilers die ziek worden en hun plannen drastisch moeten aanpassen. Het gewone leven gaat ook hier door.
Toen we net op een onverharde weg een heuvel opfietsten, zagen we een ruïne van een boerderijtje te koop. Het ligt prachtig met uitzicht op zee, op de lagune bij Alvor en op Portimao. Het is totaal verwaarloosd en gedeeltelijk ingestort. Er zitten geen deuren meer in. Binnen een grote rotzooi, oude kasten, een bed, stoelen, alles staat er nog. Om de ramen heen buiten is de blauwe verf nog zichtbaar. Prachtige plek, maar niet meer op te knappen. Het is wel te koop! Vlakbij het golfterrein. Romantische gedachten komen in ons op.
We fietsen terug naar de boot om ons op de Sinterklaasgedichten te storten, heerlijk in de kuip met de laptop op schoot. Aan het eind van de middag drinken we op het terras van de Southbar aan de haven een biertje. Als om kwart over de vijf de zon achter de huizen aan de ander kant van de rivier oranjerood onder gaat, wordt het frisser en verkassen we naar binnen. ’s Avonds eten we met z’n allen in de Adega de Marina.
Op 5 december vieren we met Harm en Ilona oer-Hollands pakjesavond met warme chocolademelk, bockbier, gedichten, cadeautjes en pepernoten.
Verder klussen we wat aan de boot en houden we de conditie op peil door te wandelen met havengenoten en te fietsen. Op een zonnige, winderige dag doen we de was en laten die wapperend drogen aan lijnen op de boot. Ook wordt het tijd om de boot te versieren voor de kerstdagen. De Chinese winkels liggen vol met ballen, slingers, kunstkerstbomen en veelkleurige kerstlichtjes. December wordt een drukke maand met een paar kerstdiners, kerstwandeltocht, Fado-uitvoering, kerstduik (!) in zee en het (voorbereiden van het) zingen van de Christmas Carols op de steiger.
De Marina met zijn bewoners is een soort drijvend dorp met in- en uitvliegende (letterlijk) mensen. Er gebeurt van alles en over alles en iedereen wordt gesproken. ‘ Heb je al gehoord dat…’ Vrolijke momenten als (klein)kinderen op bezoek komen of als we in wisselende clubjes met elkaar borrelen, eten en kletsen. Dramatische momenten als de vader van een medezeiler vermist wordt en een paar dagen later verdronken blijkt te zijn in de haven. Ouders aan de ander kant van Europa die overlijden, zeilers die ziek worden en hun plannen drastisch moeten aanpassen. Het gewone leven gaat ook hier door.
woensdag 16 november 2011
Van zomer naar herfst
Lagos verkennen zit er nog steeds even niet in. Ik wordt geveld door een griepje, het weer blijft wisselend met veel wind en heel veel regen. Wel krijgen we bezoek uit Nederland en vieren we gezellig mijn verjaardag.
Dan vragen dierbare medezeilers , die hun auto graag in Nederland willen hebben, maar zelf wegens omstandigheden niet in staat zijn om te rijden, ons of wij dit voor onze rekening willen nemen.
We pakken ons koffertje, stouwen de auto vol met allerhande belangrijke zaken en vertrekken in de stromende regen richting Lissabon. De kleur van het water in de haven is veranderd van azuurblauw in melkchocoladebruin. Door de zware regenval van de afgelopen dagen is de okerkleurige aarde met de rivier stroomafwaarts gedreven. De wolken hangen laag boven de heuvels en ontnemen ons het zicht op de zee. Na drie uur rijden, als het net droog is, begeeft de lift van het bestuurdersraam het en blijft het raam wijd open staan na een stop bij een tolpoort. Toch wel wat fris, dus we hijsen het raam omhoog en zetten het klem met een dubbelgevouwen parkeerkaarthoesje.
In Portugal rijden we door een landschap van groenblijvende bomen die er door de regen fris uitzien. Het is allemaal wat minder stoffig en hier en daar groeit gras tussen de gele uitgedroogde velden door. De bomen hangen vol sinaasappels. Ter hoogte van Lissabon slaan we af naar het oosten en rijden de imposante Sierra de Estrela door: fraaie met dennenbossen gestoffeerde heuvels met kleine verspreide dorpjes. In Spanje de weidse hoogvlakten: brede gele vlaktes, lage heuvels, uitgestrektheid. We laten Salamanca liggen en rijden door naar Valladolid, waar we een hotel in het centrum vinden, pal naast het Plaza Mayor. Het is een modern aandoend groot vierkant plein met marmeren plaveisel, waarvan de roodgeverfde huizen en het statige stadhuis ‘s avonds feeëriek verlicht zijn. Op straat is het een drukte van belang. Nog steeds straattheater, winkelende mensen en veel kinderen die slaperig in hun kinderwagens rond worden gereden.
Al snel belanden we in het straatje waar ‘de’ tapasrestaurants liggen en we eten heerlijk in los Zagalos, die terecht veel prijzen in de wacht heeft gesleept. Op de kaart staan onder andere ‘Bocadillo Obama nel Casa Blanca’ en een ‘breadbag’ (2e prijs dit jaar!): een zwart minihoesje met rits waarin net een piepklein gevuld broodje past.
De volgende dag rijden we door Noord Spanje. Hier en daar zien we al wat herfstkleuren tussen het groen. Prachtige rode perzikboompjes en gele populieren. De bochtige weg door de uitlopers van de Pyreneen en de Picos is spectaculair: steile passen, hoge kale rotsen, auto’s en treinen die zich door de nauwe kloven persen. Inmiddels laat de zon zich nu en dan zien tussen de wolken door.
In Frankrijk wordt het landschap wat vlakker in het duingebied van Les Landes. Verder naar het noorden beboste hellingen die uitbundige herfstkleuren vertonen in alle schakeringen tussen rood en bruin en beschenen worden door een krachtige najaarszon.
We overnachten in hotel Colbert in het centrum van de universiteitsstad Tours. Pluche vloerbedekking, krakende trappen, mooie vergane glorie. Na een Belgisch biertje in een Ierse kroeg met veel studenten met baarden, eten we klassiek Frans in een modern jasje. We slenteren nog wat door het centrum en staan plotseling voor de monumentale gotische kathedraal met zijn twee hoge torens. De bouw ervan heeft drie eeuwen geduurd. Jeanne d ‘Arc heeft trouwens in dit stadje haar harnas gekocht voordat ze optrok naar Orléans.
De herfstkleuren gaan in Noord Frankrijk langzaam over in grijstinten van bomen die hun bladeren al hebben verloren en als we na 2500 km Nederland binnenrijden is het echt najaar: koud, mistig en kaal. In drie dagen van zomer naar herfst.
Dan vragen dierbare medezeilers , die hun auto graag in Nederland willen hebben, maar zelf wegens omstandigheden niet in staat zijn om te rijden, ons of wij dit voor onze rekening willen nemen.
We pakken ons koffertje, stouwen de auto vol met allerhande belangrijke zaken en vertrekken in de stromende regen richting Lissabon. De kleur van het water in de haven is veranderd van azuurblauw in melkchocoladebruin. Door de zware regenval van de afgelopen dagen is de okerkleurige aarde met de rivier stroomafwaarts gedreven. De wolken hangen laag boven de heuvels en ontnemen ons het zicht op de zee. Na drie uur rijden, als het net droog is, begeeft de lift van het bestuurdersraam het en blijft het raam wijd open staan na een stop bij een tolpoort. Toch wel wat fris, dus we hijsen het raam omhoog en zetten het klem met een dubbelgevouwen parkeerkaarthoesje.
In Portugal rijden we door een landschap van groenblijvende bomen die er door de regen fris uitzien. Het is allemaal wat minder stoffig en hier en daar groeit gras tussen de gele uitgedroogde velden door. De bomen hangen vol sinaasappels. Ter hoogte van Lissabon slaan we af naar het oosten en rijden de imposante Sierra de Estrela door: fraaie met dennenbossen gestoffeerde heuvels met kleine verspreide dorpjes. In Spanje de weidse hoogvlakten: brede gele vlaktes, lage heuvels, uitgestrektheid. We laten Salamanca liggen en rijden door naar Valladolid, waar we een hotel in het centrum vinden, pal naast het Plaza Mayor. Het is een modern aandoend groot vierkant plein met marmeren plaveisel, waarvan de roodgeverfde huizen en het statige stadhuis ‘s avonds feeëriek verlicht zijn. Op straat is het een drukte van belang. Nog steeds straattheater, winkelende mensen en veel kinderen die slaperig in hun kinderwagens rond worden gereden.
Al snel belanden we in het straatje waar ‘de’ tapasrestaurants liggen en we eten heerlijk in los Zagalos, die terecht veel prijzen in de wacht heeft gesleept. Op de kaart staan onder andere ‘Bocadillo Obama nel Casa Blanca’ en een ‘breadbag’ (2e prijs dit jaar!): een zwart minihoesje met rits waarin net een piepklein gevuld broodje past.
De volgende dag rijden we door Noord Spanje. Hier en daar zien we al wat herfstkleuren tussen het groen. Prachtige rode perzikboompjes en gele populieren. De bochtige weg door de uitlopers van de Pyreneen en de Picos is spectaculair: steile passen, hoge kale rotsen, auto’s en treinen die zich door de nauwe kloven persen. Inmiddels laat de zon zich nu en dan zien tussen de wolken door.
In Frankrijk wordt het landschap wat vlakker in het duingebied van Les Landes. Verder naar het noorden beboste hellingen die uitbundige herfstkleuren vertonen in alle schakeringen tussen rood en bruin en beschenen worden door een krachtige najaarszon.
We overnachten in hotel Colbert in het centrum van de universiteitsstad Tours. Pluche vloerbedekking, krakende trappen, mooie vergane glorie. Na een Belgisch biertje in een Ierse kroeg met veel studenten met baarden, eten we klassiek Frans in een modern jasje. We slenteren nog wat door het centrum en staan plotseling voor de monumentale gotische kathedraal met zijn twee hoge torens. De bouw ervan heeft drie eeuwen geduurd. Jeanne d ‘Arc heeft trouwens in dit stadje haar harnas gekocht voordat ze optrok naar Orléans.
De herfstkleuren gaan in Noord Frankrijk langzaam over in grijstinten van bomen die hun bladeren al hebben verloren en als we na 2500 km Nederland binnenrijden is het echt najaar: koud, mistig en kaal. In drie dagen van zomer naar herfst.
Abonneren op:
Posts (Atom)